Σύλλογος Ζακυνθινών Εν Πάτραις

Μια βραδιά τιμής και μνήμης για την προσφορά και τον άνθρωπο – Η Πάτρα υποκλίνεται στον Ασημάκη Παπαδάτο Μέντη

 

Σε μια κατάμεστη αίθουσα, μέσα σε κλίμα συγκίνησης αλλά και βαθιάς αναγνώρισης, πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση τιμής προς τον Ασημάκη Παπαδάτο Μέντη από τον Σύλλογο των εν Πάτραις Ζακυνθινών «Διονύσιος Σολωμός». Πρόσωπα από τον πολιτικό, αυτοδιοικητικό, επιστημονικό και συλλογικό χώρο έδωσαν το «παρών», επιβεβαιώνοντας πως η προσφορά και η κοινωνική δράση μπορούν ακόμη να ενώνουν.

​

Στην εκδήλωση ξεχώρισε η Πρόεδρος του Συλλόγου Ζακυνθινών Πάτρας, κα Μαρία Καψάσκη, η οποία αναφέρθηκε με θερμά λόγια στο έργο και την προσωπικότητα του τιμώμενου, σημειώνοντας πως «είναι από τους ανθρώπους που δεν ζητούν αναγνώριση, αλλά την επιβάλλουν με τη στάση τους».

​

Χαιρετισμό και επιστολή απέστειλε ο Υφυπουργός Πολιτισμού Ιάσωνας Φωτήλας, τονίζοντας τη σημασία της κοινωνικής προσφοράς σε τοπικό επίπεδο, ενώ η βουλευτής Αχαΐας και πρώην υφυπουργός Χριστίνα Αλεξοπούλου στάθηκε στη διαχρονική συμβολή ανθρώπων που «υπηρετούν τον τόπο αθόρυβα αλλά ουσιαστικά».

​

Η Ευσταθία Γιαννιά, Υποστράτηγος ε.α. και υποψήφια βουλευτής ΝΔ, σημείωσε πως «η ανιδιοτέλεια δεν είναι λέξη, είναι πράξη που σπάνια συναντάς», ενώ η Μάχη Σιώρου, Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου, με επιστολή της  υπογράμμισε ότι «η κοινωνία χρειάζεται τέτοιες σταθερές αξίες».

 

Ο Πέτρος Ψωμάς, επικεφαλής του «Σπιράλ», μίλησε για έναν άνθρωπο «που ενώνει χωρίς να διχάζει», ενώ ο Γεώργιος Μώρος, πολιτευτής της Ελληνικής Λύσης, αναφέρθηκε στη σημασία της προσφοράς «χωρίς ανταλλάγματα και σκοπιμότητες».

​

Ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε η τοποθέτηση της Κατερίνας Βέργη, Γραμματέως της Παναθηναϊκής, αλλά και της Βασιλικής Γούλα, Προέδρου του Συλλόγου Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη Πάτρας «ΖΩΗ ΓΛΥΚΙΑ» και Ταμία της Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ., η οποία τόνισε ότι «η στήριξη στον άνθρωπο δεν είναι θεωρία, είναι καθημερινός αγώνας».

​

Ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Γνώμη» Διονύσης Ζακυνθινός έκανε λόγο για «μια προσωπικότητα που αφήνει αποτύπωμα στον χρόνο», ενώ Γιάννης Σίδερης, πρόεδρος του Συλλόγου των εν Πάτραις Λευκαδίων «Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ», σημείωσε πως «τέτοιοι άνθρωποι κρατούν ζωντανές τις ρίζες των συλλόγων».

​

Ο Γιώργος Κλαουδάτος, πρόεδρος των εν Πάτραις Κεφαλλήνων, στάθηκε στη σημασία της φιλοξενίας της εκδήλωσης, λέγοντας πως «οι αίθουσες αποκτούν αξία όταν γεμίζουν με ανθρώπους και ιδέες», αλλά και στην φιλία που συνέδεε την οικογένειά του με την οικογένεια  του τιμώμενου.

​

Η Γιώτα Ασημακοπούλου, με πολυετή παρουσία στα κοινά, μίλησε για «έναν άνθρωπο που στηρίζει σιωπηλά αλλά σταθερά την κοινωνία», ενώ η επιστολή του Πρέσβη επί τιμή Δημήτρη Παπανδρέου έδωσε έναν πιο θεσμικό τόνο, αναγνωρίζοντας τη σημασία της προσφοράς προς τον συνάνθρωπο.

 

Ο επιχειρηματίας Δημήτρης Λύρας, στενός φίλος του τιμώμενου, σημείωσε με έμφαση πως «η φιλία του Ασημάκη δεν μετριέται, αποδεικνύεται».

 

Παρέστησαν επίσης η Δήμητρα Κίτσου από την Ελληνική Λύση, η Μέμα Θεοδωροπούλου από το Λύκειο Ελληνίδων, η Δήμητρα Χρυσανθοπούλου, πρώην πρόεδρος του Σοροπτιμιστικού Ομίλου «Δανιηλίς», καθώς και μέλη και εκπρόσωποι των Ζακυνθινών, Λευκαδίων και Κεφαλλήνων.

 

Την τιμητική εκδήλωση παρουσίασε η δημοσιογράφος Ευτυχία Λαμπροπούλου 

 

Ξεχωριστή στιγμή της βραδιάς αποτέλεσε η απονομή τιμητικής πλακέτας στον Ασημάκη Παπαδάτο Μέντη και η ανακήρυξή του σε επίτιμο μέλος του Συλλόγου. Η Πρόεδρος του Συλλόγου, εμφανώς συγκινημένη, μίλησε για «έναν άνθρωπο που έγινε σημείο αναφοράς για όλους μας».

 

Παίρνοντας τον λόγο, ο τιμώμενος δεν έκρυψε τη συγκίνησή του. Αναφέρθηκε στις οικογενειακές του ρίζες και στην παιδεία προσφοράς με την οποία μεγάλωσε, λέγοντας πως «ό,τι είμαι σήμερα το οφείλω σε όσα έμαθα από παιδί». Θυμήθηκε επίσης πως «το όνειρο του πατέρα μου ήταν να υπάρχει ένας ζωντανός πυρήνας για τον σύλλογο», κάτι που αποφάσισε ο ίδιος να προσφέρει.

​

Κλείνοντας, έστειλε ένα μήνυμα συνέχειας και ευθύνης,  πως η προσφορά δεν είναι πράξη στιγμής αλλά στάση ζωής, και πως «η πραγματική αξία βρίσκεται στο να αφήνεις κάτι καλύτερο απ’ ό,τι βρήκες».

 

Μια βραδιά που δεν περιορίστηκε σε τιμητικές αναφορές, αλλά ανέδειξε ξανά κάτι απλό και διαχρονικό ότι οι άνθρωποι που επιλέγουν το «εμείς» αντί για το «εγώ», είναι τελικά αυτοί που γράφουν ιστορία στις μικρές και μεγάλες κοινωνίες.